ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ
190 ΧΡΟΝΙΑ 1818 - 2008

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

ΣΤΑΥΡΟΣ «ΤΡΟΠΑΙΟ ΝΙΚΗΣ»



«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης
Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Εκκλησίας
Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα
Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα
Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα»


Πώς και γιατί πρέπει να γίνεται το σημείο του Τιμίου Σταυρού


«Ακούσατε, Χριστιανοί μου.

Το άγιο Ευαγγέλιο μας λέγει: Η Αγία Τριάς δοξάζεται στον ουρανό από του Αγίους Αγγέλους πιο πολύ και πιο καλά από ό,τι εδώ στη γη από εμάς.

Τι πρέπει λοιπόν να κάμεις;

Σμίγεις τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού σου, και μη μπορώντας να ανεβείς στον ουρανό να ενωθείς με τους Αγγέλους να προσκυνήσεις και να δοξολογήσεις την Αγία Τριάδα, βάνεις το χέρι σου στο κεφάλι σου, που είναι επάνω και στρογγυλό και συμβολίζει τον ουρανό, και λέγεις: καθώς σεις οι Άγγελοι δοξάζετε την Αγία Τριάδα, έτσι και εγώ ο ανάξιος δούλος της, την Αγία Τριάδα προσκυνώ.

Και καθώς αυτά τα τρία δάκτυλα είναι τρία και ξεχωριστά και ενωμένα, έτσι και ο Θεός, είναι και τρία πρόσωπα και ένας Θεός.

Κατεβάζεις μετά το χέρι στην κοιλιά σου και λέγεις: Σε προσκυνώ και Σε λατρέυω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθεις και σαρκώθηκες στην κοιλία της Υπεραγίας Θεοτόκου για την σωτηρία μας·

Το βάνεις στον δεξιό σου ώμο και λέγεις: Σε παρακαλώ, Χριστέ μου, να με συγχωρήσεις και να με βάλεις στα δεξιά Σου με τους δικαίους.

Βάνοντάς το δε στον αριστερό σου ώμο λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλεις με τους αμαρτωλούς στα αριστερά.

Έπειτα κύπτοντας κάτω στη γη λέγεις: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και σε λατρέυω, γιατί όπως μπήκες Συ στον τάφο για μας, έτσι θα μπω κι εγώ.

Έπειτα σηκώνεσαι όρθιος, φανερώνοντας έτσι την Ανάσταση, και λέγεις: Σε δοξάζω, Κύριε και Σωτήρα μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω. Γιατί αναστήθηκες από τους νεκρούς για να μας χαρίσεις την αιώνια ζωή.

Αυτό σημαίνει ο Πανάγιος Σταυρός».

(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, 5η διδαχή)



Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Ξέρετε ότι ...


Ο Δημήτρης Μπάσης είναι ένας νέος τραγουδιστής , ο οποίος στις συνεντεύξεις που δίνει κατά καιρούς δεν αρνείται τις βυζαντινές του καταβολές. Άλλωστε συμμετέχει πολλές φορές σε βυζαντινές συναυλίες που διοργανώνονται  από την καλλιτεχνική Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου με βυζαντινούς ύμνους. Ο Δημήτρης Μπάσης σε συνέντευξη που έδωσε πριν από λίγο καιρό αναφέρθηκε στη μαγεία της ψαλτικής τέχνης , ενώ περιέγραψε τη λαχτάρα του όταν ήταν μικρό παιδί, να σηκωθεί νωρίς για να πάει στην εκκλησία του χωριού του και να επιμείνει - από μικρός - να σπουδάσει βυζαντινή μουσική, που τελικά άνοιξε ένα νέο ορίζοντα στη ζωή του.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Αγιά Σοφιά !





Κάποτε βρέθηκα σαν ταπεινός προσκυνητής στη μεγάλη εκκλησιά των θρύλων και των ονείρων στην αγια Σοφιά . Πήγα με τρεμάμενο βήμα και σφιγμένη καρδιά ν' αφουγκραστώ το χτύπο της Ορθόδοξης καρδιάς , καθώς φτάνει αποσταμένος και λαχανιασμένος απ' τα βάθη των αιώνων.  Σαν μπήκα μέσα στάθηκα με δέος να μιλήσω με την ιστορία με το <<χθές>> και με το <<σήμερα>>, με τη δόξα και με το αγκάθινο στεφάνι της Εκκλησίας. Άθελα απόμεινα να κυττάζω και τους γύρω μου. Ο εικοστός αιώνας , ο αιώνας μου , με την ετερόκλιτη σύνθεσή του. Η συνάντηση στον ίδιο χώρο ανθρώπων από τα πέρατα του κόσμου. Οι απόχρώσεις του φάσματος των ιδεολογικών και των  θρησκειών και των αθειστικών κινημάτων σε μια δέσμη. Οι Τούρκοι , κατακτητές και ιδιοκτήτες πια του ατίμητου μνημείου, πηγαινοέρχονται κάνοντας μια <<διατεταγμένη υπήρεσία >>χωρίς κανένα σεβασμό στο χώρο και στην παράδοση. Μερικοί ξένοι , επισκέφτες , θαυμάζουν το μαγαλοπρεπο αρχιτεκτόνημα , και προσπαθούν να φωτογραφίσουν το σύνολο και την λεπτομέρεια. Κάμποσι ρωτούσαν για την ιστορία και για τα γεγονότα , που ξετυλίχθηκαν κάτω από τον αέρινο τρούλο του. Και κάπου κει σε μια γωνία πλάι από μια κολώνα είδα κάποιον να στέκεται εξαυλωμένος και να κάνει με λαχτάρα το σημείο του σταυρού. Απορροφήθηκα από το θέαμα . Η αγιά Σοφιά έχει μια αρχιτεκτονική κορμοστασιά, που την θαυμάζουν οι αιώνες . Με το δικό της τρόπο και με την δική της γλώσσα δίνει ένα μήνυμα σην ιστορία που παρελεύνει μπροστά της. ΟΙ πολλοί μένουν εκστατικοί μπροστά στην ανθρώπινη σοφία και τη δεξιότητα που έστησαν το μνημείο. Οι λίγοι που μιλουν την γλώσσα του σταυρού και της προσευχής , ακούν και ερμηνεύουν το μήνυμα. Όσοι διαλέγονται με τη διάλεκτο της τέχνης , ψαρεύουν την  επιφάνεια . Όσοι ζητούν το Θεό και βρίσκονται σε κοινωνία με την Εκκλησία , ακούν την φωνή των μαρτύρων και των αγίων και βάζουν το δάκτυλο στον τύπο των ήλων του Χριστού και του Σώματός του , που είναι η Εκκλησία . ...

Από το βιβλίο : Προσέγγιση στο Μυστήριος της Εκκλησίας
Μητροπολίτου Αττικής κ Μεγαρίδος Νικοδήμου

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Επανάσταση τώρα!





«Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δε χωράνε υποχωρήσεις. Πρέπει να είναι κάποιος σταθερός, αμετακίνητος». Αυτή η φράση του γέροντος Παϊσίου αποκτά τραγική βεβαιότητα στις μέρες της καθολικής παγκοσμιοποίησης, που βιώνουμε όλοι στο πετσί μας. Το παγκόσμιο κεφάλαιο, με πρωτοπόρο τους Αμερικανούς, έχει υποτάξει με δέλεαρ τον πλούτο τις ηγέτιδες τάξεις και τα Μ.Μ.Ε. της υφηλίου. Μέσω αυτών των επιχειρηματιών, κομμάτων, κυβερνήσεων, καναλιών, εφημερίδων και με μια καλή ενορχηστρωμένη επίθεση στο λαό με γνώμονα το πάντα επίκαιρο σύνθημα «άρτο και θεάματα», στη σύγχρονη εκδοχή του, δηλαδή tittytainment , «διασκέδαση και αισχρά θεάματα», έχουν καταφέρει να αποκοιμήσουν τους λαούς. Στη θέση κάθε «παράδοσης», «συντήρησης» και «θρησκείας» προβάλλεται τώρα η «πρόοδος» και ο «εκσυγχρονισμός». Όταν βέβαια τα κανάλια αδειάζουν και δεν προβάλλουν κάθε λογής συρφετό με στόχο τον εκμαυλισμό των θεατών και την αποβολή κάθε ηθικού ενδοιασμού.

Οι πρόγονοί μας πριν 200 χρόνια ήταν φτωχοί, αγράμματοι, εξαθλιωμένοι, κρατούσαν κάτι σκουριασμένα καρυοφύλλια και είχαν ξεγραφτεί για πάντα από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ήταν όμως πιστοί και την πίστη τους αυτή την είχαν κρατήσει επί 400 χρόνια, πολλές φορές με αίματα. Την είχαν διδαχτεί στο Κρυφό Σχολειό και στην Εκκλησία, που ποτέ δεν έπαψε να είναι το αποκούμπι του λαού. Και διάλεξαν την 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, για να κηρύξουν επίσημα, με τις ευλογίες της Εκκλησίας, το ευαγγέλιο της λευτεριάς. Όσοι σήμερα αμφισβητούν αυτές τις αλήθειες, που μας παραδόθηκαν με το στόμα των ιστορικών και των αγίων, δεν επιχειρούν τίποτε άλλο παρά να αποξενώσουν το λαό από τις πηγές της πνευματικής του ανανέωσης και να απαλλαγούν από το φόβο μήπως η Εκκλησία τούς ξαναχαλάσει τα σχέδια.

Γιορτή της πίστης και της λευτεριάς, κι οι ισχυροί τα έχουν βάλει και με τις δύο. Γι’ αυτό προωθούν με κάθε μέσο την καταπάτηση των δογμάτων της Εκκλησίας, μέσα από τη θύελλα των οικουμενιστικών διασκέψεων. Γι’ αυτό χρηματοδοτούν τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας μέσα από την εκ νέου συγγραφή των διδακτικών βιβλίων. Γι’ αυτό προωθούν την εξάρτηση των λαών από το Κεφάλαιο, ώστε να καθίσταται εύκολη η χειραγώγησή τους. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης έχουν πετύχει πολλά. Δεν είναι μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Είναι η ανερυθρίαστη συμμετοχή μας σε πανθρησκειακούς διαλόγους, που γίνονται δήθεν για την παγκόσμια ειρήνη. Δεν είναι μόνο το βιβλίο ιστορίας της έκτης Δημοτικού. Είναι όλα τα βιβλία που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια, είτε ιστορικά είτε όχι, και στο σύνολο των οποίων επιχειρείται η απόρριψη κάθε παραδεδομένης αξίας, ακόμη και στα βιβλία των Θρησκευτικών. Δεν είναι μόνο οι αναταραχές που συντελούνται στα Βαλκάνια, υποδαυλιζόμενες από τους ισχυρούς της γης. Είναι και ο νέο-οθωμανισμός στον οποίο έχει υποταχθεί όλη η εγχώρια ελίτ και το μουσουλμανικό τόξο που απλώνεται στα Βαλκάνια για να τα υποτάξει.

Σ’ όλα αυτά εμείς τι έχουμε να απαντήσουμε; Καταρχήν, να μην ξεχνάμε ότι οι επαναστάσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία. Είναι πάντα παρούσες για να μας μεταδίδουν ορμή και πνευματικά εφόδια για τις νέες επαναστάσεις. Με προσευχή, με αγνότητα και με αδιαπραγμάτευτη πίστη να προτάξουμε τα στήθη μας στον αγώνα. «Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή· για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Ο Θεός μας, ο οποίος «δικαιοσύνας ηγάπησε» θα μας δίνει τη δύναμη. Μεθ’ ημών ο Θεός· γνώτε έθνη και ηττάσθε· ότι μεθ’ ημών o Θεος .

πηγη
http://www.xfd.gr/92452D37.el.aspx

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

Νεανικοί Προβληματισμοί


Η σχέση των δύο φύλων


«Πηγή πληροφοριών μας είναι το βιβλίο της Γενέσεως (κεφ. Α΄ 26-28, Β΄ 7,21-25, Γ΄), το οποίο με πολλή προσοχή πρέπει να προσεγγίσουμε, όπως βέβαια και τα ερμηνευτικά κείμενα των Πατέρων μας.

ΤΑ ΦΥΛΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

Η συγκλίνουσα άποψη των ερμηνευτών πατέρων της εκκλησίας μας είναι ότι κατά το σχέδιο του Θεού, αν δεν συνέβαινε η πτώση, ο Θεός δε θα δημιουργούσε τα δύο φύλα. Η αρχική Του διάθεση και η αρχική Του ενέργεια φαίνονται από το ότι έπλασε μόνο τον Αδάμ. Ο Γρηγόριος Νύσσης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Θεός μετά την κατασκευή της εικόνος και του ομοιώματός Του διείδε όλο το πλήθος του ανθρώπινου γένους, την ιστορία του, αλλά και την άμεση επικείμενη εκτροπή του από την ισάγγελη ζωή του Παραδείσου. Το αρχικό Του σχέδιο ήταν ο άνθρωπος να μοιάζει περισσότερο με τους αγγέλους κι έτσι, όπως οι άγγελοι, να πολλαπλασιάζεται χωρίς την ανάγκη του φύλου. Με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγοντας ότι η παρθενία εξ αρχής εμφυτεύθηκε στον άνθρωπο αφού ο Αδάμ από τη γη προήλθε, αλλά και η Εύα από τον Αδάμ· δεν υπήρχε στον Παράδεισο το στοιχείο της παιδοποιΐας. Παρομοίως και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον γάμο τον βλέπει ως συνέπεια του θανάτου. Μάλιστα ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης συνοπτικά παρουσιάζει τον άνθρωπο κατά μεν την αγνότητα να μοιάζει με τους αγγέλους κατά δε το γάμο προς τα ζώα. Ο άνθρωπος, λοιπόν, πλάθεται δίχως φύλο, με προοπτική αγγελικού πολλαπλασιασμού. Ποιείται «κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». Προγνωρίζοντας όμως ο Θεός την πτώση δημιουργεί προπτωτικά τα δύο φύλα χωρίς να υπάρχει ακόμη στον Αδάμ και την Εύα η συνειδητοποίηση της σαρκικής τους παχύτητος, των ανατομικών ιδιωμάτων και της γυμνώσεώς τους. Και ο άνδρας και η γυναίκα αποτελούν εικόνες του Θεού κατά φύσιν (κεφ. Α΄ 27). Η ορθή χρήση και αξιοποίηση του αυτεξουσίου και της ελεύθερης βουλήσεως του κάθε ανθρώπου, ανδρός ή γυναικός, μπορεί να του προσφέρει το καθ’ ομοίωσιν.

Η συγκλίνουσα άποψη των ερμηνευτών πατέρων της εκκλησίας μας είναι ότι κατά το σχέδιο του Θεού, αν δεν συνέβαινε η πτώση, ο Θεός δε θα δημιουργούσε τα δύο φύλα. Η αρχική Του διάθεση και η αρχική Του ενέργεια φαίνονται από το ότι έπλασε μόνο τον Αδάμ. Ο Γρηγόριος Νύσσης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Θεός μετά την κατασκευή της εικόνος και του ομοιώματός Του διείδε όλο το πλήθος του ανθρώπινου γένους, την ιστορία του, αλλά και την άμεση επικείμενη εκτροπή του από την ισάγγελη ζωή του Παραδείσου. Το αρχικό Του σχέδιο ήταν ο άνθρωπος να μοιάζει περισσότερο με τους αγγέλους κι έτσι, όπως οι άγγελοι, να πολλαπλασιάζεται χωρίς την ανάγκη του φύλου. Με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγοντας ότι η παρθενία εξ αρχής εμφυτεύθηκε στον άνθρωπο αφού ο Αδάμ από τη γη προήλθε, αλλά και η Εύα από τον Αδάμ· δεν υπήρχε στον Παράδεισο το στοιχείο της παιδοποιΐας. Παρομοίως και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον γάμο τον βλέπει ως συνέπεια του θανάτου. Μάλιστα ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης συνοπτικά παρουσιάζει τον άνθρωπο κατά μεν την αγνότητα να μοιάζει με τους αγγέλους κατά δε το γάμο προς τα ζώα. Ο άνθρωπος, λοιπόν, πλάθεται δίχως φύλο, με προοπτική αγγελικού πολλαπλασιασμού. Ποιείται «κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». Προγνωρίζοντας όμως ο Θεός την πτώση δημιουργεί προπτωτικά τα δύο φύλα χωρίς να υπάρχει ακόμη στον Αδάμ και την Εύα η συνειδητοποίηση της σαρκικής τους παχύτητος, των ανατομικών ιδιωμάτων και της γυμνώσεώς τους. Και ο άνδρας και η γυναίκα αποτελούν εικόνες του Θεού κατά φύσιν (κεφ. Α΄ 27). Η ορθή χρήση και αξιοποίηση του αυτεξουσίου και της ελεύθερης βουλήσεως του κάθε ανθρώπου, ανδρός ή γυναικός, μπορεί να του προσφέρει το καθ’ ομοίωσιν.

MET ΑΠΤΩΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

Απ’ όλα τα προαναφερθέντα φαίνεται ότι η διάκριση των φύλων και η σχετιζόμενη με αυτά ανατομική διαμόρφωση των σωμάτων ήταν απόλυτη συνέπεια της πτώσεως που ήθελε τον άνθρωπο να μοιάζει περισσότερο με τα ζώα και να πολλαπλασιάζεται με τους δικούς τους τρόπους. Τα φύλα, λοιπόν, είναι διαφορετικά. Η ύπαρξη τους και συνεπώς τα ανατομικά και φυσιολογικά τους χαρακτηριστικά ένα σκοπό έχουν· την δια της συνευρέσεως αύξηση του ανθρωπίνου γένους, το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε». Το ηδονικό στοιχείο της συζυγικής συνευρέσεως, όπως επίσης και αυτό της εντάσεως και της ορμής, ως διακρινόμενα για την παχύτητα υπενθυμίζουν την πτώση και την προς τα ζώα ομοίωση του ανθρώπου.

Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

Η δημιουργία της Εύας ως βοηθού του Αδάμ σκοπό είχε την παιδοποιΐα. Άρα ήταν αποτέλεσμα της πτώσεως. Η Εύα πλάστηκε ως συμπλήρωμα και συνέπεια της μεταπτωτικής προοπτικής του Αδάμ. Αυτό όμως δε συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άνδρα. Ούτε ότι ο Αδάμ λαμβάνει το όνομα του απ’ το Θεό προπτωτικά, ενώ ο ίδιος κατονομάζει την Εύα, Ζωή, μετά την πτώση είναι δηλωτικό υπεροχής του ανδρικού φύλου έναντι του γυναικείου. Πουθενά ο Θεός δεν αποκαλεί την Εύα με όνομα πράγμα που κάνει με τον Αδάμ. Αυτά όλα δεν πρέπει να εκλαμβάνονται με την έννοια του φύλου, γιατί ο Αδάμ δεν είχε φύλο. Παρά ταύτα, το γεγονός ότι η Εύα γεύθηκε μόνη της απ’ τον απαγορευμένο καρπό εν αντιθέσει προς τον Αδάμ που έλαβε τον καρπό από την Εύα, το ότι αυτή και παρασύρθηκε από τον όφι και παρέσυρε τον Αδάμ αλλά και το ότι αυτήν επιπλήττοντάς πρώτα ο Θεός, της είπε: «η αποστροφή σου προς τον άνδρα σου και αυτός σου κυριεύσει» την καθιστά ίση μεν προς τον άνδρα αλλά εξαρτημένη απ’ αυτόν. Τέλος το ότι η Εύα πλάθεται απ’ την πλευρά που άνδρα δείχνει την ισότητα και τη συμπληρωματικότητά τους. Δεν πλάθεται ανεξάρτητα από «χουν», ούτε από τα πόδια του άνδρα αλλά από την πλευρά του, από την ίδια με αυτόν φύση. Το ανδρικό φύλο τιμάται στο πρόσωπο του Χριστού και η γυναικεία φύση αίρεται στο ύψος της Παναγίας. Ο Θεός τιμά την ανδρική φύση με το ότι ενδύεται μ’ αυτήν. Τιμά δε τη γυναικεία με το ότι γεννάται εξ αυτής. Η συζυγική σχέση έχει ευλογηθεί στα πρόσωπα των Θεοπατέρων Ιωακείμ και Άννης. Η στειρότητα και το γήρας είχαν ως συνέπεια η συνεύρεση τους να μην έχει σκοπό την ηδονή αλλά την παιδοποιΐα και μόνον. Έτσι γεννήθηκε η Θεοτόκος. Παρολ’ αυτά το ότι ο Κύριος γεννήθηκε εκ Παρθένου δίχως συζυγική μείξη, καταδεικνύει ότι ο γάμος δεν αποτελεί μεν αμαρτία είναι όμως στοιχείο οικονομίας. Εσχατολογική προοπτική μας είναι η επιστροφή στην κατάσταση του προπτωτικού Αδάμ. Όλοι τότε θα αποκτήσουμε το υπέρχρονο σώμα της αιωνίου Αναστάσεως, δίχως τις ενδείξεις του φύλου, δίχως τα γνωρίσματα της πτώσεως. Όπως λέγουν οι Πατέρες μόνον τα σημάδια της χάριτος, οι αποδείξεις του μαρτυρίου ή οι επιβεβαιώσεις της αγάπης θα κοσμούν τα αναστημένα σώματά μας.

Η δημιουργία της Εύας ως βοηθού του Αδάμ σκοπό είχε την παιδοποιΐα. Άρα ήταν αποτέλεσμα της πτώσεως. Η Εύα πλάστηκε ως συμπλήρωμα και συνέπεια της μεταπτωτικής προοπτικής του Αδάμ. Αυτό όμως δε συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άνδρα. Ούτε ότι ο Αδάμ λαμβάνει το όνομα του απ’ το Θεό προπτωτικά, ενώ ο ίδιος κατονομάζει την Εύα, Ζωή, μετά την πτώση είναι δηλωτικό υπεροχής του ανδρικού φύλου έναντι του γυναικείου. Πουθενά ο Θεός δεν αποκαλεί την Εύα με όνομα πράγμα που κάνει με τον Αδάμ. Αυτά όλα δεν πρέπει να εκλαμβάνονται με την έννοια του φύλου, γιατί ο Αδάμ δεν είχε φύλο. Παρά ταύτα, το γεγονός ότι η Εύα γεύθηκε μόνη της απ’ τον απαγορευμένο καρπό εν αντιθέσει προς τον Αδάμ που έλαβε τον καρπό από την Εύα, το ότι αυτή και παρασύρθηκε από τον όφι και παρέσυρε τον Αδάμ αλλά και το ότι αυτήν επιπλήττοντάς πρώτα ο Θεός, της είπε: «η αποστροφή σου προς τον άνδρα σου και αυτός σου κυριεύσει» την καθιστά ίση μεν προς τον άνδρα αλλά εξαρτημένη απ’ αυτόν. Τέλος το ότι η Εύα πλάθεται απ’ την πλευρά που άνδρα δείχνει την ισότητα και τη συμπληρωματικότητά τους. Δεν πλάθεται ανεξάρτητα από «χουν», ούτε από τα πόδια του άνδρα αλλά από την πλευρά του, από την ίδια με αυτόν φύση. Το ανδρικό φύλο τιμάται στο πρόσωπο του Χριστού και η γυναικεία φύση αίρεται στο ύψος της Παναγίας. Ο Θεός τιμά την ανδρική φύση με το ότι ενδύεται μ’ αυτήν. Τιμά δε τη γυναικεία με το ότι γεννάται εξ αυτής. Η συζυγική σχέση έχει ευλογηθεί στα πρόσωπα των Θεοπατέρων Ιωακείμ και Άννης. Η στειρότητα και το γήρας είχαν ως συνέπεια η συνεύρεση τους να μην έχει σκοπό την ηδονή αλλά την παιδοποιΐα και μόνον. Έτσι γεννήθηκε η Θεοτόκος. Παρολ’ αυτά το ότι ο Κύριος γεννήθηκε εκ Παρθένου δίχως συζυγική μείξη, καταδεικνύει ότι ο γάμος δεν αποτελεί μεν αμαρτία είναι όμως στοιχείο οικονομίας. Εσχατολογική προοπτική μας είναι η επιστροφή στην κατάσταση του προπτωτικού Αδάμ. Όλοι τότε θα αποκτήσουμε το υπέρχρονο σώμα της αιωνίου Αναστάσεως, δίχως τις ενδείξεις του φύλου, δίχως τα γνωρίσματα της πτώσεως. Όπως λέγουν οι Πατέρες μόνον τα σημάδια της χάριτος, οι αποδείξεις του μαρτυρίου ή οι επιβεβαιώσεις της αγάπης θα κοσμούν τα αναστημένα σώματά μας.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΣΤΙΓΜΑ» ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Ο αγώνας πλέον του κάθε χριστιανού είναι «η αναμόρφωσις του αρχαίου κάλλους » η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. Όποιος από τώρα νεκρώνει την ορμή, την ένταση, τα πάθη που συνδέονται με τη σεξουαλικότητα προγεύεται την κατάσταση του αποκατεστημένου Αδάμ. Η απαλλαγή από την μεταπτωτική ζωώδη φύση μας γίνεται μόνο μέσα από την υπέρβαση ή τον εξαγιασμό της ζωώδους συνέπειας της πτώσεως, της σεξουαλικότητος. Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία μας τόσο σοφά θέτει τις αρετές της παρθενίας, αγνότητος και εγκράτειας τόσο ψηλά και εφιστά την προσοχή του κάθε πιστού στην ανάγκη υπερβάσεως των σεξουαλικών παθών.

Ο αγώνας πλέον του κάθε χριστιανού είναι «η αναμόρφωσις του αρχαίου κάλλους » η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. Όποιος από τώρα νεκρώνει την ορμή, την ένταση, τα πάθη που συνδέονται με τη σεξουαλικότητα προγεύεται την κατάσταση του αποκατεστημένου Αδάμ. Η απαλλαγή από την μεταπτωτική ζωώδη φύση μας γίνεται μόνο μέσα από την υπέρβαση ή τον εξαγιασμό της ζωώδους συνέπειας της πτώσεως, της σεξουαλικότητος. Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία μας τόσο σοφά θέτει τις αρετές της παρθενίας, αγνότητος και εγκράτειας τόσο ψηλά και εφιστά την προσοχή του κάθε πιστού στην ανάγκη υπερβάσεως των σεξουαλικών παθών.

Ο αγώνας πλέον του κάθε χριστιανού είναι «η αναμόρφωσις του αρχαίου κάλλους » η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητος του φύλου. Όποιος από τώρα νεκρώνει την ορμή, την ένταση, τα πάθη που συνδέονται με τη σεξουαλικότητα προγεύεται την κατάσταση του αποκατεστημένου Αδάμ. Η απαλλαγή από την μεταπτωτική ζωώδη φύση μας γίνεται μόνο μέσα από την υπέρβαση ή τον εξαγιασμό της ζωώδους συνέπειας της πτώσεως, της σεξουαλικότητος. Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία μας τόσο σοφά θέτει τις αρετές της παρθενίας, αγνότητος και εγκράτειας τόσο ψηλά και εφιστά την προσοχή του κάθε πιστού στην ανάγκη υπερβάσεως των σεξουαλικών παθών.

ΓΑΜΟΣ: Ο ΕΞΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Παρά τα όσα ελέχθησαν η Ορθόδοξη Εκκλησία μας ζει το γάμο ως «μυστήριον μέγα», τις ρίζες του οποίου εύκολα κανείς ανιχνεύει μέσα στα αγιογραφικά κείμενα και τη διδασκαλία των Πατέρων. Και είναι μυστήριο διότι εξαγιάζει το φύλο και αναιρεί τη σφραγίδα της πτώσης. Μέσα στο γάμο βρίσκει έκφραση η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός θέλει να δώσει ύπαρξη και αιωνιότητα, ζωή δίχως θάνατο, μετοχή στη Θεότητα Του και σε άλλα λογικά όντα. Γι’ αυτόν τον λόγο δημιουργεί τον έλλογο κόσμο και τον άνθρωπο. Όταν οι σύζυγοι ζουν την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και γι’ αυτήν ζουν, τότε χρησιμοποιούν το φύλο τους ως αποκατάσταση της πτώσεως τους. Η επιθυμία της απόκτησης τέκνων και μάλιστα κατά το δυνατόν πολλών είναι μετοχή στη δημιουργική επιθυμία του Θεού.

Αυτός επινόησε τα φύλα για να αυξηθεί το ανθρώπινο γένος και η πτώση να μην καταστρέψει την δημιουργία των κοινωνούντων Αυτόν προσώπων. Επίσης στο κεφ. Β΄, 18, 21-24 της Γενέσεως περιλαμβάνονται σαφή στοιχεία που καταδεικνύουν τα μέσα του εξαγιασμού της σχέσης των συζύγων, όπως η εγγύτητα, η αλληλοβοήθεια, η ισότητα, η αυταπάρνηση και η πλήρης ένωση. Ο πνευματικός νόμος θέλει προϋπόθεση της ζωής να είναι η αγάπη, όπως αυτή περιγράφεται με τις παραπάνω αρετές. Καρπός τέτοιας αγάπης πρέπει να είναι ο κάθε άνθρωπος. Το πρότυπο του συνδέσμου της αγάπης Χριστού και Εκκλησίας κατά την περιγραφή του αποστόλου Παύλου είναι που μεταμορφώνει τον πτωτικό χαρακτήρα του γάμου σε μυστηριακό. Ακόμη από το κεφάλαιο της Γενέσεως Γ΄ 6, 12 εξάγονται πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τον ιερό ρόλο που έχει ο γάμος και τέτοια είναι ο συμπνευματισμός των συζύγων, η από κοινού πορεία τους προς τον εξαγιασμό, η κοινωνία της σωτηρίας και της χάριτος, η αίσθηση ότι οι σύζυγοι αποτελούν ο ένας για τον άλλο δώρο Θεού, το μέγιστο δώρο Του, όχι κτήμα τους ούτε τιμωρία ή δοκιμασία, αλλά αφορμή, όργανο, οδό σωτηρίας, θεϊκή ευλογία. Αυτό υποκαθιστά την άφρονα εγωιστική υποταγή του Αδάμ στην Εύα με την ευλογημένη ταπεινή υποταγή του ενός στον άλλον. Τελευταία αναφορά στο φύλο είναι το σημείο στο οποίο συνειδητοποιούν αμφότεροι οι πρωτόπλαστοι τη γύμνωσή τους και καλύπτονται (κεφ. Γ΄ 7). Στον αρχέγονο παράδεισο η γύμνωση από κάτι αθώο έγινε κάτι πονηρό. Στον γάμο η γύμνωση, η συζυγική συνεύρεση, από κάτι πονηρό γίνεται κάτι άγιο και ιερό. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ιερώς και να επιτελείται. Τον γάμο μυστήριο τον καθιστά κυρίως η συνουσιακή σχέση ως έκφραση και ως μυστήριο πλήρους κοινωνίας και ολοκληρωτικής αλληλοπεριχώρησης, ως εργαστήριο δημιουργίας νέων ανθρώπων με αιώνια και θεϊκή προοπτική. Ναός στον οποίο διαρκώς επιτελείται είναι « η οικία » και ιερό θυσιαστήριο « η συζυγική κλίνη ». Το φύλο του κάθε ανθρώπου είναι μισό και προσδοκά την ολοκλήρωσή του · είναι στοιχείο πτώσεως και αναμένει τον εξαγιασμό του. Αυτά και τα δύο γίνονται μέσα στο γάμο. Η συζυγική συνεύρεση είναι η στιγμή που κανείς ζει το φύλο του. Η στιγμή αυτή συνεπώς μπορεί να αποτελεί είτε υπόμνηση της πτώσεως είτε ιερή κίνηση σωτηρίας. Είναι όμως και η στιγμή που προσδιορίζει το μυστήριο της ανθρώπινης αρχής. Για τον λόγο αυτόν, μέσα στην φυσιολογία της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής λειτουργίας μπορούμε να διακρίνουμε τα μυστικά της ιερότητος και τις οδούς εξαγιασμού του φύλου.

Το γεγονός της γονιμοποίησης από μόνο του είναι το μεγαλύτερο γεγονός της ζωής του ανθρώπου. Τότε αρχίζει ο άνθρωπος. Ως τη στιγμή εκείνη έχουμε ανεξάρτητα γεννητικά κύτταρα (γαμέτες) που από μόνα τους είναι καταδικασμένα να παραμείνουν ως έχουν. Μόλις αρχίσει η γονιμοποίηση και σχηματιστεί το ζυγωτό, αυτό δεν είναι πλέον ανθρώπινο μόνο αλλά και άνθρωπος. Από κει και πέρα αρχίζει η πορεία της ψυχοσωματικής τελειοποίησης του ανθρώπου. Όλα τα άλλα στάδια (14η μέρα, σχηματισμό νευρικού στελέχους κ.τ.λ.) αποτελούν απλές φάσεις του ενός και ανεπανάληπτου γεγονότος του συγκεκριμένου ανθρώπου. Είναι δυνατόν η αρχή του ανθρώπου να εξαρτάται περισσότερο από την ακρίβεια των μικροσκοπίων και λιγότερο από την αίσθηση των ανθρώπων; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψάξουμε για άλλη στιγμή την αρχή του ανθρώπου. Η αναπαραγωγική λειτουργία αποτελεί την κατ’ εξοχήν λειτουργία που αποδεικνύει την ενότητα ψυχής και σώματος, εκδηλώνει το αυτεξούσιο, εκφράζει την ταυτότητα του φύλου, επιβεβαιώνει τη ζωτικότητα του ανθρώπου – τη δυνατότητα του να δίνει και να μοιράζεται τη ζωή-, πιστοποιεί την κοινωνικότητά του. Ο σεβασμός των φυσικών ιδιωμάτων της λειτουργίας αυτής εξαγιάζει το φύλο. Με την αναπαραγωγή και την σεξουαλικότητα εναρμονίζεται το σώμα με την ψυχή, δένεται ο χρόνος με την αιωνιότητα, ο βιολογικός παρορμητισμός με την ελευθερία και τον σεβασμό, η φυσική υπόσταση με την πνευματική, οι άνθρωποι μεταξύ τους.

Παρά τα όσα ελέχθησαν η Ορθόδοξη Εκκλησία μας ζει το γάμο ως «μυστήριον μέγα», τις ρίζες του οποίου εύκολα κανείς ανιχνεύει μέσα στα αγιογραφικά κείμενα και τη διδασκαλία των Πατέρων. Και είναι μυστήριο διότι εξαγιάζει το φύλο και αναιρεί τη σφραγίδα της πτώσης. Μέσα στο γάμο βρίσκει έκφραση η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός θέλει να δώσει ύπαρξη και αιωνιότητα, ζωή δίχως θάνατο, μετοχή στη Θεότητα Του και σε άλλα λογικά όντα. Γι’ αυτόν τον λόγο δημιουργεί τον έλλογο κόσμο και τον άνθρωπο. Όταν οι σύζυγοι ζουν την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και γι’ αυτήν ζουν, τότε χρησιμοποιούν το φύλο τους ως αποκατάσταση της πτώσεως τους. Η επιθυμία της απόκτησης τέκνων και μάλιστα κατά το δυνατόν πολλών είναι μετοχή στη δημιουργική επιθυμία του Θεού.

Αυτός επινόησε τα φύλα για να αυξηθεί το ανθρώπινο γένος και η πτώση να μην καταστρέψει την δημιουργία των κοινωνούντων Αυτόν προσώπων. Επίσης στο κεφ. Β΄, 18, 21-24 της Γενέσεως περιλαμβάνονται σαφή στοιχεία που καταδεικνύουν τα μέσα του εξαγιασμού της σχέσης των συζύγων, όπως η εγγύτητα, η αλληλοβοήθεια, η ισότητα, η αυταπάρνηση και η πλήρης ένωση. Ο πνευματικός νόμος θέλει προϋπόθεση της ζωής να είναι η αγάπη, όπως αυτή περιγράφεται με τις παραπάνω αρετές. Καρπός τέτοιας αγάπης πρέπει να είναι ο κάθε άνθρωπος. Το πρότυπο του συνδέσμου της αγάπης Χριστού και Εκκλησίας κατά την περιγραφή του αποστόλου Παύλου είναι που μεταμορφώνει τον πτωτικό χαρακτήρα του γάμου σε μυστηριακό. Ακόμη από το κεφάλαιο της Γενέσεως Γ΄ 6, 12 εξάγονται πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τον ιερό ρόλο που έχει ο γάμος και τέτοια είναι ο συμπνευματισμός των συζύγων, η από κοινού πορεία τους προς τον εξαγιασμό, η κοινωνία της σωτηρίας και της χάριτος, η αίσθηση ότι οι σύζυγοι αποτελούν ο ένας για τον άλλο δώρο Θεού, το μέγιστο δώρο Του, όχι κτήμα τους ούτε τιμωρία ή δοκιμασία, αλλά αφορμή, όργανο, οδό σωτηρίας, θεϊκή ευλογία. Αυτό υποκαθιστά την άφρονα εγωιστική υποταγή του Αδάμ στην Εύα με την ευλογημένη ταπεινή υποταγή του ενός στον άλλον. Τελευταία αναφορά στο φύλο είναι το σημείο στο οποίο συνειδητοποιούν αμφότεροι οι πρωτόπλαστοι τη γύμνωσή τους και καλύπτονται (κεφ. Γ΄ 7). Στον αρχέγονο παράδεισο η γύμνωση από κάτι αθώο έγινε κάτι πονηρό. Στον γάμο η γύμνωση, η συζυγική συνεύρεση, από κάτι πονηρό γίνεται κάτι άγιο και ιερό. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ιερώς και να επιτελείται. Τον γάμο μυστήριο τον καθιστά κυρίως η συνουσιακή σχέση ως έκφραση και ως μυστήριο πλήρους κοινωνίας και ολοκληρωτικής αλληλοπεριχώρησης, ως εργαστήριο δημιουργίας νέων ανθρώπων με αιώνια και θεϊκή προοπτική. Ναός στον οποίο διαρκώς επιτελείται είναι « η οικία » και ιερό θυσιαστήριο « η συζυγική κλίνη ». Το φύλο του κάθε ανθρώπου είναι μισό και προσδοκά την ολοκλήρωσή του · είναι στοιχείο πτώσεως και αναμένει τον εξαγιασμό του. Αυτά και τα δύο γίνονται μέσα στο γάμο. Η συζυγική συνεύρεση είναι η στιγμή που κανείς ζει το φύλο του. Η στιγμή αυτή συνεπώς μπορεί να αποτελεί είτε υπόμνηση της πτώσεως είτε ιερή κίνηση σωτηρίας. Είναι όμως και η στιγμή που προσδιορίζει το μυστήριο της ανθρώπινης αρχής. Για τον λόγο αυτόν, μέσα στην φυσιολογία της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής λειτουργίας μπορούμε να διακρίνουμε τα μυστικά της ιερότητος και τις οδούς εξαγιασμού του φύλου.

Το γεγονός της γονιμοποίησης από μόνο του είναι το μεγαλύτερο γεγονός της ζωής του ανθρώπου. Τότε αρχίζει ο άνθρωπος. Ως τη στιγμή εκείνη έχουμε ανεξάρτητα γεννητικά κύτταρα (γαμέτες) που από μόνα τους είναι καταδικασμένα να παραμείνουν ως έχουν. Μόλις αρχίσει η γονιμοποίηση και σχηματιστεί το ζυγωτό, αυτό δεν είναι πλέον ανθρώπινο μόνο αλλά και άνθρωπος. Από κει και πέρα αρχίζει η πορεία της ψυχοσωματικής τελειοποίησης του ανθρώπου. Όλα τα άλλα στάδια (14η μέρα, σχηματισμό νευρικού στελέχους κ.τ.λ.) αποτελούν απλές φάσεις του ενός και ανεπανάληπτου γεγονότος του συγκεκριμένου ανθρώπου. Είναι δυνατόν η αρχή του ανθρώπου να εξαρτάται περισσότερο από την ακρίβεια των μικροσκοπίων και λιγότερο από την αίσθηση των ανθρώπων; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψάξουμε για άλλη στιγμή την αρχή του ανθρώπου. Η αναπαραγωγική λειτουργία αποτελεί την κατ’ εξοχήν λειτουργία που αποδεικνύει την ενότητα ψυχής και σώματος, εκδηλώνει το αυτεξούσιο, εκφράζει την ταυτότητα του φύλου, επιβεβαιώνει τη ζωτικότητα του ανθρώπου – τη δυνατότητα του να δίνει και να μοιράζεται τη ζωή-, πιστοποιεί την κοινωνικότητά του. Ο σεβασμός των φυσικών ιδιωμάτων της λειτουργίας αυτής εξαγιάζει το φύλο. Με την αναπαραγωγή και την σεξουαλικότητα εναρμονίζεται το σώμα με την ψυχή, δένεται ο χρόνος με την αιωνιότητα, ο βιολογικός παρορμητισμός με την ελευθερία και τον σεβασμό, η φυσική υπόσταση με την πνευματική, οι άνθρωποι μεταξύ τους.

Τα ιδιώματα αυτά αν τα ζήσει κανείς σωστά, οδηγούν σε μια κλίμακα αρετών κορυφή της οποίας είναι η αγάπη του Θεού και βάση ο σεβασμός του εαυτού μας. Αυτός γεννά την εγκράτεια όπως την εννοεί η Εκκλησία· η εγκράτεια την καθαρότητα· η καθαρότητα τον σεβασμό του άλλου· ο σεβασμός την ελευθερία· η ελευθερία την κενωτική αγάπη· η κενωτική αγάπη προς τον άλλον τη γνώση του εαυτού μας· και η αυτογνωσία οδηγεί στην αίσθηση της αγάπης του Θεού. Αν έτσι ζει κανείς, τα όργανα του φύλου του δεν είναι όργανα της ηδονής αλλά τα μέσα της ελευθερίας του, τα στοιχεία της προσφοράς του στον ή στη σύζυγό του, τα ιερά σκεύη δια των οποίων επιτελείται η ιερουργία της ανθρώπινης δημιουργίας. Όλα αυτά αποτελούν τα βασικά στοιχεία που προσδιορίζουν την απάντηση στο γιατί οι προγαμιαίες σχέσεις είναι αμαρτία. Το γεγονός της ανθρώπινης αρχής είναι το κατ’ εξοχήν ιερό γεγονός της ιστορίας του κάθε ανθρώπου και καθιστά τη συζυγική σχέση ιερουργική κίνηση και μυστήριο. Αυτός είναι ο λόγος που απαιτείται για την επιτέλεση της άλλη μυστηριακή πράξη που βασικά παρέχει την εξουσία και χορηγεί την αρμοδιότητα. Όπως ο ιερέας πριν τη χειροτονία του δεν μπορεί να τελέσει καμία εκκλησιαστική ιερουργική πράξη, όπως χωρίς να βαπτισθεί κανείς δεν μπορεί να μεταλάβει, έτσι και οι σύζυγοι πριν το γάμο δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να συνέλθουν στην ιερή πράξη της συνουσίας. Το ένα μυστήριο προϋποθέτει το άλλο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Μέσα στον γάμο καλείται κανείς να ζήσει την κένωση του φύλου του, καλείται να τιμήσει το «άλλο» φύλο και να δεχθεί το «άγνωστο» φύλο. Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλική σχέση -αυτό αποτελεί τιμή του ίδιου φύλου- ή την επιλογή του φύλου –αυτό καθιστά γνωστό το φύλο του παιδιού. Έτσι επί παραδείγματι ο άνδρας προσφέροντας ως δώρο αγάπης την εγκράτειά του στη γυναίκα του της χαρίζει χρόνο, αφήνοντας σ’ αυτήν την πρωτοβουλία των σχέσεών τους, δίνει στην αγάπη του κενωτικό παρά κτητικό χαρακτήρα. Η γυναίκα καλείται να μεταμορφώσει τον πληθωρικό συναισθηματισμό της που της δίνει ζήλεια, υπερβολική ευαισθησία, διεκδίκηση ευνοίας, πολυλογία, σε ανδροπρέπεια, σαφήνεια και συντομία. Η συμπληρωματικότητα των συζύγων οδηγεί στην ενότητα και αυτή στην ταύτισή τους μέσα από τον σύνδεσμο της αγάπης, της ομόνοιας, της ομοηθείας, της αληθούς συζυγίας. Ο γάμος δε φτιάχνει μόνο τον άνθρωπο της πτώσεως. Γεννά και τον άνθρωπο της χάριτος και στο επίπεδο των συνερχομένων συζύγων και στο ενδεχόμενο των απογόνων. Του δίνει την δυνατότητα να μοιάσει περισσότερο προς το Θεό απ’ όσο βιολογικά το γονιδίωμά του προσιδιάζει προς αυτό των ζώων. Έχει τη δυνατότητα κατά χάριν να μετέχει της θείας φύσεως. Το αυτεξούσιό του μπορεί να μεταβάλει το γονιδίωμά του. Το γονιδίωμα του ανθρώπου είναι ζωϊκό για να υπενθυμίζει και να ταπεινώνει. Το αυτεξούσιό του είναι θεϊκό για να μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε Θεό, για να επιβεβαιώνει την υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο».

Μέσα στον γάμο καλείται κανείς να ζήσει την κένωση του φύλου του, καλείται να τιμήσει το «άλλο» φύλο και να δεχθεί το «άγνωστο» φύλο. Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλική σχέση -αυτό αποτελεί τιμή του ίδιου φύλου- ή την επιλογή του φύλου –αυτό καθιστά γνωστό το φύλο του παιδιού. Έτσι επί παραδείγματι ο άνδρας προσφέροντας ως δώρο αγάπης την εγκράτειά του στη γυναίκα του της χαρίζει χρόνο, αφήνοντας σ’ αυτήν την πρωτοβουλία των σχέσεών τους, δίνει στην αγάπη του κενωτικό παρά κτητικό χαρακτήρα. Η γυναίκα καλείται να μεταμορφώσει τον πληθωρικό συναισθηματισμό της που της δίνει ζήλεια, υπερβολική ευαισθησία, διεκδίκηση ευνοίας, πολυλογία, σε ανδροπρέπεια, σαφήνεια και συντομία. Η συμπληρωματικότητα των συζύγων οδηγεί στην ενότητα και αυτή στην ταύτισή τους μέσα από τον σύνδεσμο της αγάπης, της ομόνοιας, της ομοηθείας, της αληθούς συζυγίας. Ο γάμος δε φτιάχνει μόνο τον άνθρωπο της πτώσεως. Γεννά και τον άνθρωπο της χάριτος και στο επίπεδο των συνερχομένων συζύγων και στο ενδεχόμενο των απογόνων. Του δίνει την δυνατότητα να μοιάσει περισσότερο προς το Θεό απ’ όσο βιολογικά το γονιδίωμά του προσιδιάζει προς αυτό των ζώων. Έχει τη δυνατότητα κατά χάριν να μετέχει της θείας φύσεως. Το αυτεξούσιό του μπορεί να μεταβάλει το γονιδίωμά του. Το γονιδίωμα του ανθρώπου είναι ζωϊκό για να υπενθυμίζει και να ταπεινώνει. Το αυτεξούσιό του είναι θεϊκό για να μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε Θεό, για να επιβεβαιώνει την υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου «Ελεύθεροι από το γονιδίωμα», Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας, Αθήνα 2002

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Kυριακή της Ορθοδοξίας

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το <<Ωρολόγιο>> της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους. Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, ανδρας της αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων. Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με το γιό της αυτοκράτωρα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και ανεστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και το λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος γιατί καθωρίσθηκε οριστικά ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανένα άλλο είτε Άγιο είτε Άγγελο.
____________________
Υπάρχουν, είναι δυνατόν να υπάρχουν θαυματουργές Εικόνες;
Πολλοί Όρθόδοξοι Θεολόγοι αποδίδουν τα θαύματα μερικών Εικόνων όχι στις ίδιες Εικόνες, αλλά στη πίστη των ανθρώπων που προσεύχονται ενώπιόν των. Ότι η πίστη θαυματουργεί και η θερμή προσευχή, είτε μπροστά στις Εικόνες είτε όχι, αυτό είναι έξω από κάθε αμφιβολία. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να αρνηθούμε ότι μερικές Εικόνες μπορούν να έχουν και οι ίδιες, θαυματουργική χάρη. Δεν είναι παράδοξο, αλλά πολύ φυσικό. Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι οι Απόστολοι θαυματουργούσαν όχι μόνο με τα χέρια τους, αλλά στο πέρασμά τους ακόμη και η σκιά τους! (Πραξ.ε΄,12-14). Ακόμα τα μανδήλια του Αποστόλου Παύλου, ριπτόμενα πάνω στους ασθενείς ή δαιμονισμένους, τους θεράπευαν! (Πραξ. ιθ΄, 12).
Ώστε όχι μόνο οι ίδιοι Απόστολοι είχαν θαυματουργικό χάρισμα, αλλά και αυτά τα αντικείμενα της προσωπικής τους χρήσεως. Η χάρις από το Θεό έφθανε μέχρι τα μανδήλια τους. Τι το παράδοξο λοιπόν να ευλογήσει ο Θεός ανθρώπους βαθειάς ταπεινώσεως, νηστείας, προσευχής τους ίδιους να θαυματουργούν ή και τα έργα αυτών, τις Εικόνες;
(Περίοδος Τριωδίου, Αρχ/της Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος)

Στο πιο Γλυκό Πρόσωπο


Αρχαίο Κείμενο

Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπειν τή Θεοτόκω τό Χαῖρε καί σύν τῇ ἀσωμάτω φωνῇ , σωματουμενόν σέ θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο καί ἵστατο , κραυγάζων πρός αὐτήν τοιαῦτα
Χαῖρε , δί ἤς ἡ χαρά ἐκλάμψει χαῖρε ,δί ἤς ἡ ἄρα ἐκλείψει .
Χαῖρε , τοῦ πεσοντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις χαῖρε , τῶν δακρύων τῆς Εὕας ἡ λύτρωσις .
Χαῖρε , ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς .
Χαῖρε ,βάθος δυσθεώρητον καί Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς .
Χαῖρε , ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα χαῖρε , ὅτι βαστάζεις τόν βαστάζοντα πάντα .
Χαῖρε , ἀστήρ ἐμφαίνων τόν Ἥλιον χαῖρε ,γαστήρ ἐνθέου σαρκώσεως .
Χαῖρε , δί ἤς νεουργεῖται ἡ κτίσις χαῖρε, δί ἤς βρεφουργειται ὁ Κτίστης .
Χαῖρε , Νύμφη ἀνύμφευτε .

Απόδοση στα Νεοελληνικά .

Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ πήγε στην Παρθένο Μαρία για να της αναγγείλει ότι θα γινόταν Μητέρα του Χριστού , είδε ότι, ενώ ακουόταν η ασώματη φωνή του , ο Υιος του Θεού έπαιρνε σώμα μέσα στα άσπιλα σπλάχνα της Παναγίας . Θαύμασε λοιπόν το άϋλο και ουράνιο αυτό πνεύμα και άρχισε να απευθύνει στη Θεοτόκο, τα
παρακάτω << Χαῖρε >>.

Μες από την Παναγία , θα έβγαινε η λάμψη της χαράς, δηλ. ο Λυτρωτής. Και πάλι μες από την Παναγία , θα δινόταν στους ανθρώπους η απαλλαγή από την κατάρα του προπατορικού αμαρτήματος

Χαίρε , γιατί με σένα ξαναφωνάζει κοντά του τον πεσμένο Αδάμ ο Θεός και λυτρώνει την Εύα από τα δάκρυα της

Οι ανθρώπινοι λογισμοί δεν μπορούν να αναρριχηθούν εύκολα στο ύψος της Αξίας που σου έδωσε η Χάρη . Και με τα μάτια των Αγγέλων δεν μπορούν να βυθοσκοπήσουν το μυστήριο που εκπροσωπείς .

Βαστάς στα γόνατά σου , ως επίγειος θρόνος , τον Κύριο του παντός. Βαστάζεις Εκείνον που όλα τα βαστάζει .

Είσαι ο αυγερινός που λάμπεις πριν ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης , ο Χριστός . Είσαι η γυναίκα που από σένα πήρε σάρκα ο Υιός Του Θεού .

Είσαι εκείνη με την οποία ανανεώνεται η κτίση και από την οποία προήλθε ως βρέφος ο Κτίστης .






Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Οι ναοί της Βασιλικής




ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Βασιλικής .


Είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς τρούλο . Έχει δύο νάρθηκες .Εσωνάρθηκα και εξωνάρθηκα . Παλαιότερα ήταν μοναστήρι . Στον πέτρινο τοίχο που έχει διασωθεί και περιβάλλει το Ναό σώζονται ακόμη πολεμίστρες, όπως και το μοναστηριακό τάλαντο στο καμπαναριό . Οι παλαιότερες χρονολογίες που διασώζονται είναι στις εικόνες του τέμπλου ( 1800 ) . Οι εικόνες αυτές όπως και το τέμπλο έχουν μεταφερθεί από άλλο Ναό την χρονολογία αυτή . Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το κανονικό τέμπλο του Ναού. Απ’ αυτό έχουν διασωθεί μερικές εικόνες των Αγίων Αποστόλων από το δεύτερο διάζωμα του τέμπλου. Όλος ο Ναός όπως και ο εσωνάρθηκας είναι αγιογραφημένος με θαυμάσιες Βυζαντινής τέχνης τοιχογραφίες . Ο εξωνάρθηκας αγιογραφήθηκε αργότερα με λαϊκής τέχνης έργα . Δεξιά του Ιερού υπάρχει ένας μικρός χώρος που η είσοδος γίνεται από το Ιερό και καλύπτεται με παράθυρο , που μπορεί παλαιότερα να ήταν και ντουλάπα για να μην αποκαλύπτεται η είσοδος . Αυτός ο χώρος κατ’ άλλους ήταν κρυφό σχολειό και κατ΄ άλλους σκευοφυλάκιο . Η δεύτερη άποψη ίσως είναι η ακριβέστερη .
Τα τελευταία χρόνια έγινε προσπάθεια να περιοριστεί η φθορά των τοιχογραφιών. Έγινε υποθεμελίωση του βορινού τοίχου , καινούρια στέγη , πλακοστρώθηκε ο εξωνάρθηκας και αγοράστηκαν καινούρια φωτιστικά ( πολυέλαιοι ) σε αγιορείτικο σχέδιο . Ο Ναός περιβάλλεται από το κοιμητήριο της κωμοπόλεως , ενώ δυτικά του κτίστηκε σύγχρονο οστεοφυλάκιο .




Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

Kατηχητικά σχολεία της Βασιλικής



Τα κατηχητικά σχολεία της Βασιλικής για νέους καθώς και οι κύκλοι μελέτης Αγ. Γραφής γίνονται ώς εξής :

Για παιδιά δημοτικού :
Κάθε Σάββατο  16- 17

Για παιδιά Γυμνασίου - Λυκείου
κάθε Σάββατο 18 - 17 .

Για άντρες της ενορίας :
κάθε Πέμπτη 18 - 17

Για τις γυναίκες :
κάθε Τρίτη 16 - 17

Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή


 
Θέλοντας η ενορία του Αγίου Νικολάου Βασιλικής Καλαμπάκας  να βοηθήσει να ρθούμε ποιο κοντά στην περίοδο αυτή , με προσευχή και κατάνυξη , σε όλη την περίοδο της μεγάλης Τεσσαρακοστής θα γίνονται οι παρακάτω ακολουθίες :

ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ Ώρα : 17.00


ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ώρα : 19.00

ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΕΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΜΑΡΤΙΟΥ Ώρα : 19.00
2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Ώρα : 19.30

Εκ της Ενορίας